بعد از مدت ها خواستم مطالب کوتاهی در مورد تحولات کشور بنویسم وامیدوارم بتونم چیزی بنویسم که مفید باشه.
به تازگی در رسانه های کشور اخباری مبنی بر حذف تاریخ چهل سال اخیر افغانستان از کتب درسی مکاتب منتشر شده است که من در این نوشته کوتاه فقط نظر شخصی خود را عنوان می کنم.
به نظر من اگر مردم و بخصوص نسل جوان کشور موافق این کار باشند باید انجام شود. زیرا جوانان فردای این کشور را رقم خواهند زد و آنان فقط در سایه آرامش می توانند افغانستانی آباد، با ثبات، و پیشرفته ای بسازند. هر چند شاید بسیاری از فرمانده هان و مجاهدین مخالف این کار باشند اما باید دانست که همین مجاهدین و بزرگان آنان بودند که آتش جنگ را پس از خروج شوروی بر افروختند تا جایی که تمام کشور در آن سوخت و اثر این ویرانی تا نسل های متمادی بر جای خواهد ماند.
البته از نظر من نباید این تحولات به کلی فراموش شود، و باید به صورت موقت و برای مدت مشخصی این کار انجام شود و همچنین بهتر است در میان مطالب تاریخی کشور یادی از وقایع چهل سال اخیر باشد.
به هر حال چه این وقایع در کتب درسی باشند و چه نباشند، زخم این چهل سال تا چهل سال دیگر هم از بین نخواهد رفت. تاریخ فراموش نمی کند و مردم فراموش نمی کنند، نسل ما فراموش نمی کند ما نسل سوم هستیم و ما می فهمیم.
امروز اگر واقعا دل کسی برای صلح می تپد باید از جان خود بگذرد، اما من بعید می دانم با مسئولینی که امروز ما داریم صلح جدی بدست آید.
